تلسکوپ بین قاره ای توسط پل سنت جرج هنرمند بریتانیایی ساخته شده است. یک سر این تلسکوپ با لنزهایی به قطر 11 متر و ارتفاع 3 متر در ساحل جنوبی رودخانه تایمز و یک سر آن در کنار پل بروکلین در نیویورک است. تونلی که از لندن تا نیویورک در زیر آتلانتیک از میان آب ها گذشته است و دارای سیستم پیچیده پهنای باند و دوربین های اچ پی است باعث می شود نیویورکی ها و لندنی ها بتوانند همدیگر را همزمان تماشا کنند و از پشت لنزهای تلسکوپ برای هم دست تکان دهند !
البته ایده اصلی این تلسکوپ بیش از صد سال پیش توسط پدر پدربزرگ پل جرج که مهندسی با ایده های عجیب و غریب بوده است ارائه شده است و این تلسکوپ چهل تنی را در زمانی که هنوز از دوربین های ابتداعی نیز خبری نبوده طراحی کرده است. پل روزی وسایل و نوشته های او را در خانه مادربزرگش می یابد و در میان آنها و با حیرت اسکیز ها ، محاسبات و طرح های ماشینی را می بیند که در انها پدر پدربزرگش به فکر ساخت وسیله ای به اسم ترستروسکوپ بوده است که به وسلیه آینه های بی شمار و لنز ها و عدسی ها آدم ها را قادر به دیدن همدیگر در دو سر نیا می کرده است . او که با دیدن چنین ایده ای بسیار شگفت زده شده بود ، تصمیم می گیرد به آن جامه عمل بپوشاند .
بالاخره بعد از 150 سال ، به لطف تکنولوژی و پیشرفت های خارق العاده در علم و صنعت پل جرج توانسته رویای پدر پدربزرگش را در ساخت وب کم قرن نوزدهمی !!! به حقیقت تبدیل کند .
کل این ماجرا آدم را به یاد داستان های ژول ورن می اندازد . به یاد ادم هایی که از زمان خود جلوتر حرکت می کنند . آدم هایی که باید صدها سال بعد به دنیا بیایند تا فهمیده شوند و قدر دانسته شوند . آدم هایی که به علت هوش فرا زمانی در عصر خود مورد تمسخر قرار می گیرند و ایده های با ارزششان صدها سال بعد ارزش گذاشته می شود .
